| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 30 kwietnia 1882, Kraków |
| Śmierć | 1940, ZSRR |
| Zawód | doktor praw, adwokat, major audytor WP |
| Wykształcenie | |
| Uczelnia | Wydział Prawa Uniwersytetu Lwowskiego (doktorat 1907) |
| Służba wojskowa | |
| Formacje | 56 i 77 pułk piechoty (CK), Sąd Wojskowy Okręgu Generalnego we Lwowie |
| Rodzina | |
| Żona | Helena z domu Dunikowska |
| Dzieci | bezdzietni |
| Odznaczenia | |
| Austro-Węgry | Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej; Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 |
| Upamiętnienie | |
| Pochówek | Polski Cmentarz Wojenny w Kijowie-Bykowni (ofiary pochowane 2012) |
Roman Aleksandrowicz, urodzony jako Efroim Alexandrowicz, kształcił się na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, gdzie uzyskał doktorat. Pracował jako adwokat we Lwowie i pełnił obowiązki w instytucjach prawnych oraz w wojsku.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 30 kwietnia 1882 w Krakowie w rodzinie Oskara (właśc. Ozjasz) i Rozalii (właśc. Rosa) z domu Spira. Nauki pobierał w C. K. Gimnazjum w Drohobyczu, gdzie w 1901 zdał egzamin dojrzałości. Studiował prawo we Lwowie do 1906 i rok później uzyskał stopień doktora praw.
Służba wojskowa i kariera prawnicza
W 1906 został powołany jako ochotnik do C. K. Armii i służył w 56 pułku piechoty. Ukończył szkołę oficerów rezerwy; w 1907 mianowano go kadetem-aspirantem rezerwy, a w 1913 awansowano na podporucznika rezerwy. W czasie I wojny światowej mobilizowano go do armii austriackiej, gdzie służył w 77 pułku piechoty i zajmował stanowiska m.in. komendanta stacji etapowej oraz komendanta magazynów mundurowych.
Po I wojnie światowej prowadził praktykę adwokacką w Drohobyczu, a od 1919 we Lwowie. Był referentem prawnym i zastępcą dyrektora w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich, a następnie prowadził kancelarię przy ulicy Aleksandra Fredry 8. W 1920 wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do Sądu Wojskowego Okręgu Generalnego we Lwowie; nadano mu stopień kapitana, a później majora rezerwy w korpusie oficerów służby sądowej.
Aresztowanie, śmierć i upamiętnienie
Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 został aresztowany we Lwowie przez Sowietów jesienią 1939. Osadzono go najpierw w więzieniu Brygidki, a 9 lutego 1940 przeniesiono go do więzienia na Zamarstynowie.
W 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko umieszczono na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 — figuruje na liście wywózkowej 55/2-81 pod numerem 22. Ofiary tej zbrodni zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.
Odznaczenia i życie prywatne
Austro-węgierskie odznaczenia przyznane mu w czasie służby to Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej oraz Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913. Był członkiem Związku Oficerów Rezerwy i działał w środowisku adwokackim Lwowa, m.in. jako skarbnik wydziału Związku Adwokatów-Obrońców Okręgu Sądu Apelacyjnego we Lwowie w 1931.
Był żonaty z Heleną z domu Dunikowską; oboje byli bezdzietni.
