| Piotr Alencynowicz | |
|---|---|
| Urodzenie | 7 maja 1895, Narwiliszki |
| Śmierć | 1920, Łódź |
| Rola | oficer Armii Rosyjskiej i Wojska Polskiego |
| Wykształcenie | gimnazjum w Wilnie; korpus kadetów we Włodzimierzu Wołyńskim |
| Służba | Armia Rosyjska (wcielenie 1 X 1915); Wojsko Polskie (od 1 VIII 1919) |
| Jednostka | 85 Wileński pułk strzelców |
| Stopień | podporucznik, dowódca 1 kompanii strzeleckiej |
| Odznaczenia | Srebrny Krzyż Virtuti Militari (pośmiertnie) |
| Żonaty | od 25 czerwca 1920 z Nadzieją Smólską |
| Pochówek | cmentarz zarzewski |
Piotr Alencynowicz był oficerem, który służył najpierw w armii rosyjskiej, a po odzyskaniu niepodległości w Wojsku Polskim. W czasie wojny polsko-bolszewickiej zasłynął dowodzeniem kompanią strzelecką i zmarł w wyniku ran odniesionych w bojach.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 7 maja 1895 w Narwiliszkach jako syn Jana i Marcelli z Nowosielskich. Ukończył gimnazjum w Wilnie, a następnie korpus kadetów we Włodzimierzu Wołyńskim. 1 października 1915 został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego i walczył na froncie wschodnim; 15 grudnia 1916 otrzymał awans na chorążego.
Służba w Wojsku Polskim i walki w 1920 roku
1 sierpnia 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Początkowo pełnił służbę w batalionie zapasowym 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, a od 25 sierpnia trafił do 85 Wileńskiego pułku strzelców. Mianowany podporucznikiem, objął dowództwo 1 kompanii strzeleckiej.
W wojnie polsko-bolszewickiej wyróżnił się 1 sierpnia 1920 podczas odwrotu spod Brańska. Kiedy przeciwnik przerwał front, samorzutnie poprowadził swój pododdział do zdecydowanego ataku i odrzucił siły bolszewickie. Ciężko ranny, zmarł w szpitalu w Łodzi. Został pochowany na cmentarzu zarzewskim.
Ordery i odznaczenia
Za czyny bojowe został pośmiertnie odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, numer 8047. Dekoracja została nadana 27 lipca 1922.
