| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Julian Aleksandrowicz |
| Pseudonim | „Doktor Twardy” |
| Urodzenie | 20 sierpnia 1908, Kraków |
| Zgon | 18 października 1988, Kraków |
| Zawód i działalność | |
| Zawód | lekarz internista, hematolog, profesor |
| Specjalizacje | hematologia, filozofia medycyny |
| Wykształcenie | Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego (1933), doktorat (1934) |
| Stopień wojskowy | major lekarz AK |
| Najważniejsze odznaczenia | Krzyż Srebrny Virtuti Militari, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski |
Julian Aleksandrowicz związał życie zawodowe z medycyną kliniczną i hematologią. Przez wiele lat kierował Kliniką Hematologiczną Akademii Medycznej w Krakowie i prowadził praktykę lekarską.
Życiorys i wykształcenie
Pochodził z rodziny Józefa i Zofii ze Schneidów. Ukończył VI Gimnazjum im. T. Kościuszki w 1926 roku. Studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim zakończył w 1933 roku. Rok później obronił doktorat dotyczący badań szpiku kostnego i ukończył Studium Wychowania Fizycznego UJ.
Jak wyglądała jego działalność w czasie wojny?
W 1939 został zmobilizowany jako podporucznik lekarz i przydzielony do 72 pułku piechoty, walczył w kampanii wrześniowej. Uciekł z obozu jenieckiego i w styczniu 1940 wrócił do Krakowa. Trafił do getta krakowskiego, z którego uciekł; w tym czasie otrzymał pomoc od dr. Jana Gołąba i dr. Ludwika Żurowskiego, którzy znaleźli schronienie dla niego i najbliższej rodziny w mieszkaniu profesora Andrzeja Stopki. Po ucieczce działał aktywnie w strukturach Armii Krajowej i osiągnął stopień majora lekarza.
Kariera naukowa i zawodowa po 1945 roku
W 1945 założył w Krakowie ośrodek leczniczy dla osób powracających z obozów. Habilitował się w 1947 roku, a w latach 1947–1949 pracował jako lekarz uzdrowiskowy w Kudowie-Zdroju. W 1951 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1956 profesora zwyczajnego. Przez wiele lat kierował Kliniką Hematologiczną Akademii Medycznej w Krakowie. Prowadził też praktykę prywatną w mieszkaniu przy ul. Marii Curie-Skłodowskiej.
Działalność naukowa, publikacje i nagrody
Zajmował się hematologią i filozofią medycyny. W 1937 skonstruował przyrząd do pobierania i konserwowania krwi. Napisał kilka książek, między innymi Nie ma nieuleczalnie chorych, Sumienie ekologiczne, Wszechstronna nadzieja, Kuchnia i medycyna (wspólnie z Ireną Gumowską), Wiedza stwarza nadzieję (1975) oraz U progu medycyny jutra (współautor Harry Duda). W 1962 opublikował wspomnienia Kartki z dziennika doktora Twardego. W 1950 otrzymał Państwową Nagrodę Naukową III stopnia za polską monograficzną pracę z zakresu hematologii i wkład naukowy w walkę z gruźlicą.
Życie prywatne i śmierć
Był mężem Marii (1912–1991) i ojcem Jerzego Aleksandrowicza. Utrzymywał przyjaźń i współpracę z poetką Haliną Poświatowską; pomagał jej w organizacji wyjazdu na operację serca do Stanów Zjednoczonych i wspierał ją w chorobie. Zmarł w Krakowie w 1988 roku po długiej chorobie nowotworowej. Został pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty (PAS D-wsch-2).
W jaki sposób jest upamiętniany?
W Krakowie uhonorowano go ulicą „Doktora Twardego”. Szkoła Podstawowa nr 158 w Krakowie nosi imię Profesora Juliana Aleksandrowicza. Polskie Towarzystwo Magnezologiczne w Warszawie działa pod imieniem prof. Juliana Aleksandrowicza. W latach 80. wybito medal z napisem Nie odbieraj nadziei bliźniemu swemu, zaprojektowany przez W. Kota. W 2014 roku w Zaułku Estreichera odsłonięto popiersie autorstwa Karola Badyny. Na elewacjach kamienic przy ul. Mikołaja Kopernika 17 i ul. Marii Skłodowskiej-Curie 4 umieszczono tablice pamiątkowe autorstwa Bronisława Chromego i Mariana Koniecznego.
