| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Jerzy Albert Adamkiewicz |
| Urodzenie | 10 czerwca 1881, Kraków |
| Śmierć | 2 kwietnia 1958, Montreal |
| Wykształcenie | |
| Studia | Prawo, Uniwersytet Jagielloński |
| Stopnie | Doktorat w Grazu; dyplom Akademii Konsularnej w Wiedniu |
| Zawód / role | |
| Zawód | Prawnik, dyplomata, urzędnik konsularny, wykładowca |
| Służba zagraniczna (wybrane) | |
| Okres służby | od 25 lutego 1919 |
| Wybrane placówki | Londyn, Jerozolima, Lipsk, Montreal, Ottawa |
| Działalność po 1939 | |
| Emigracja | Wielka Brytania, od 1948 Kanada |
| Dydaktyka | Dalhousie, St. Francis Xavier, uniwersytet w Montrealu |
| Odznaczenia | |
| Wybrane | Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski; Złoty Krzyż Zasługi; Medal Dziesięciolecia; Order Korony Żelaznej (Austria) |
Jerzy Albert Adamkiewicz był prawnikiem i urzędnikiem konsularnym, który przez większość życia zawodowego pracował w polskiej służbie zagranicznej. Zajmował stanowiska w przedstawicielstwach i konsulatach, m.in. w Londynie, Jerozolimie, Lipsku, Montrealu i Ottawie. Po II wojnie światowej kontynuował pracę naukową na emigracji w Kanadzie i opublikował oraz przetłumaczył prace z zakresu gospodarki i myśli społecznej.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 10 czerwca 1881 w Krakowie w rodzinie Alberta i Kazimiery z Reychmanów (1858–1926). Rodzice dokonali konwersji na katolicyzm w 1888, gdy Jerzy miał siedem lat. Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim; uzyskał doktorat na uniwersytecie w Grazu oraz dyplom wiedeńskiej Akademii Konsularnej.
Kariera dyplomatyczna i działalność zawodowa przed wojną
Do polskiej służby zagranicznej wstąpił 25 lutego 1919 roku. W latach 1919–1920 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, następnie w Prezydium Rady Ministrów w 1920 roku, po czym wrócił do MSZ w latach 1920–1921. W okresie 1921–1923 pełnił funkcję pracownika i sekretarza poselstwa w Londynie, a w 1923–1924 kierował konsulatem w Jerozolimie.
W kolejnych latach pracował w MSZ (1924–1927), następnie jako konsul generalny w Lipsku (1927–1931), w Montrealu (1931–1933) oraz w Ottawie (1933–1936). Po powrocie do Polski w 1936 roku pełnił funkcję radcy prawnego Izby Handlowo-Przemysłowej w Gdyni i był specjalistą ds. rynków eksportowych w Polskiej Konwencji Węglowej w Katowicach.
Działalność podczas II wojny światowej i życie na emigracji
W czasie II wojny światowej kierował służbą radioodbiorczą w polskim Ministerstwie Informacji w Londynie. Po 1945 roku pozostał na emigracji; najpierw przebywał w Wielkiej Brytanii, a od 1948 mieszkał w Kanadzie. W Kanadzie wykładał na Uniwersytecie Dalhousie w Halifaxie oraz na St. Francis Xavier University w Antigonish.
Prowadził także zajęcia w Ośrodku Studiów Słowiańskich na uniwersytecie w Montrealu. Był autorem artykułów naukowych, przełożył na język francuski książkę kardynała Stefana Wyszyńskiego L'Esprit du travail oraz przed 1939 opublikował pracę Rolnictwo w gospodarce powojennych Niemiec. Miał syna Wincentego Witolda (1920–1996).
Odznaczenia i ostatnie lata
W 1932 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (9 listopada 1932). Był też uhonorowany Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości oraz zagranicznymi odznaczeniami, w tym Orderem Korony Żelaznej (Austria) i Medalem Srebrnego Jubileuszu Króla Jerzego V (Wielka Brytania). Zmarł 2 kwietnia 1958 w Montrealu.
Pochowany jest w grobie rodzinnym na Saint-Sauveur Cemetery w Laurentianach w Quebecu.
