| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Włodzimierz Abłamowicz |
| Pseudonim | „Tatar” |
| Data urodzenia | 2 listopada 1891 |
| Miejsce urodzenia | Kraków |
| Data śmierci | 29 lipca 1974 |
| Miejsce pochówku | Cmentarz Rakowicki, Kraków |
| Zawód i wykształcenie | |
| Zawód/rola | Działacz niepodległościowy, dowódca, adwokat |
| Wykształcenie | Doktor prawa, Uniwersytet Jagielloński |
| Służba wojskowa | |
| Jednostki i dowództwa | Pociągi pancerne: «Paderewski», «Piłsudczyk», dywizjon «Nowina-Doliwa», «Korfanty», «Ślązak», «Powstaniec» |
| Odznaczenia | |
| Najważniejsze | Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych (czterokrotnie), Medal Niepodległości |
Włodzimierz Abłamowicz zasłynął jako uczestnik walk o niepodległość Polski i dowódca pociągów pancernych w pierwszych latach niepodległego państwa. Był też prawnikiem z tytułem doktora oraz odznaczonym żołnierzem.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 2 listopada 1891 w Krakowie w rodzinie pochodzenia tatarskiego. Był synem powstańca styczniowego Stanisława Abłamowicza i Marii z Matuszewiczów. Miał sześcioro rodzeństwa: Stanisławę, Marię, Piotra, Tadeusza, Adama i Witolda.
Ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. W latach 1910–1914 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Do organizacji paramilitarnych wstąpił w 1912 — najpierw do Drużyn Strzeleckich, a później do Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie przyjął pseudonim „Tatar”. W 1917 wrócił na studia i uzyskał stopień doktora prawa.
Kariera wojskowa i udział w powstaniach
19 grudnia 1914 został powołany do armii austro-węgierskiej i pracował w dziale prawnym inżynierii wojskowej w Krakowie. Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego 1 listopada 1918. W grudniu 1918 dowodził oddziałem ochotników pod Lwowem, walcząc m.in. w rejonie Sądowej Wiszni.
We wrześniu 1919 objął dowództwo pociągu pancernego nr 15 «Paderewski» i brał udział w działaniach na Polesiu oraz w walkach z Litwinami. W lutym 1920 został dowódcą pociągu pancernego nr 1 «Piłsudczyk» i działał na Polesiu, Wołyniu oraz Podolu. Po wojnie z bolszewikami pracował przy sprawach plebiscytowych.
W maju 1921, w stopniu porucznika piechoty, przybył na Górny Śląsk z dwoma pociągami pancernymi po wybuchu III powstania śląskiego. Jako dowódca I dywizjonu pociągów pancernych prowadził atak na Kędzierzyn-Koźle. Od połowy maja do zakończenia działań dowodził dywizjonem składającym się z pociągów «Nowina-Doliwa», «Korfanty», «Ślązak» i «Powstaniec», walcząc m.in. w rejonie Gogolina, Pyskowic i Gliwic. 26 sierpnia 1921 przeniesiono go do rezerwy.
Życie zawodowe, II wojna światowa i losy powojenne
W 1922 zdał egzamin adwokacki i prowadził kancelarię adwokacką w Krakowie w okresie międzywojennym. Należał do Związku Peowiaków. W YMCA Kraków pełnił funkcję wiceprezesa.
W 1939 został zmobilizowany. Podczas kampanii wrześniowej został ciężko ranny i stracił wzrok. W latach 1939–1945 przebywał na Węgrzech. Po powrocie do Krakowa pracował na rzecz środowiska byłych powstańców śląskich. W latach 1948–1953 był więziony przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego.
Był żonaty i miał syna Krzysztofa Selima, urodzonego 15 maja 1928. Zmarł 29 lipca 1974 po długiej chorobie. Został pochowany 2 sierpnia 1974 na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
